Blog

#300 Słownik Talentów – Ukierunkowanie – Sezon drugi

#300 Słownik Talentów - Ukierunkowanie - Sezon drugi

Wracam do Słownika talentów. Drugi sezon tej serii czekał długo na kolejne odcinki, a ja chcę go skończyć. Dziś talent Ukierunkowanie (Focus), czyli umiejętność wybrania kierunku i trzymania się go.

Pracuję z talentami od 12-13 lat, a Ukierunkowanie mam nisko. Dlatego ta rozmowa była dla mnie lekcją. Moi goście, Teresa Wojaczek i Rafał Dragunajtis, mają ten talent na piątym miejscu w swoim TOP 5. U każdego z nich działa jednak inaczej, bo inne talenty go otaczają.

Rozmawiamy o tym, jak Ukierunkowanie pomaga podejmować decyzje, kiedy zamienia się w tunel, w którym nie widać bliskich ani odpoczynku, i jakie „bezpieczniki” pozwalają z tego tunelu wyjść. Jest też o przejściu z pracy do domu, o stawianiu granic i o tym, jak ten talent dojrzewa.

Jeśli masz Ukierunkowanie wysoko albo żyjesz i pracujesz z kimś, kto je ma – posłuchaj i zanotuj, co dla Ciebie nowego.

Goście

Teresa Wojaczek – właścicielka multiagencji ubezpieczeniowej, która pracuje przede wszystkim z rodzinami przedsiębiorców. Działa zdalnie, bez stacjonarnego biura. Jej misją jest to, żeby klient miał „swojego człowieka” od ubezpieczeń, który przeprowadzi go przez proces decyzji. Autorka warsztatów „Czerwona Teczka” o przygotowaniu planu B dla rodziny. Strona: teresawojaczek.pl TOP 5 talentów Gallupa: Elastyczność, Bliskość, Aktywator, Zbieranie, Ukierunkowanie.

Rafał Dragunajtis – pracuje jako senior trade manager w firmie zajmującej się generowaniem leadów, całkowicie zdalnie i wyłącznie na rynku amerykańskim. Prywatnie mąż i ojciec dwóch córek. Kilka lat temu przeszedł 800-kilometrową Camino Francés. TOP 5 talentów Gallupa: Maksymalista, Zbieranie, Uczenie się, Poważanie, Ukierunkowanie.

Intencjonalny newsletter

Co tydzień wysyłam list, w którym zapraszam do rozmowy i zadania sobie ważnych pytań.

Linki

Kluczowe elementy

  • Ukierunkowanie (Focus) to talent CliftonStrengths z domeny wykonywania, który pozwala wyznaczyć cel, skupić się na nim i odrzucać to, co od niego odciąga. Osoby z Ukierunkowaniem w TOP 5 często opisują go jako „hamulec” lub „fundament”, który trzyma w ryzach pozostałe talenty.
  • Talent Ukierunkowanie mocno wspiera podejmowanie decyzji, mimo że należy do domeny wykonywania, a nie myślenia strategicznego – domena mówi, gdzie jest motywacja, a nie do czego talent służy.
  • Największe ryzyko Ukierunkowania to tunelowe widzenie celu: zaniedbane relacje, brak odpoczynku i trudność z cieszeniem się samą drogą. Osoby z tym talentem potrzebują świadomych „bezpieczników”, np. comiesięcznego przeglądu z lotu ptaka.
  • Przejście z pracy do domu jest dla osób z Ukierunkowaniem kluczowe – pomaga spacer, bieg, lista domykająca dzień i wprost zakomunikowana potrzeba czasu na zmianę kontekstu.
  • Ukierunkowanie może działać jako talent wspierający wszystkie pozostałe – rozwinięcie go sprawia, że łatwiej korzystać z Elastyczności, Aktywatora czy Maksymalisty.
  • Ćwiczenie „trzy sukcesy” pomaga zobaczyć, jak Ukierunkowanie współpracuje z innymi talentami w praktyce: wypisz trzy projekty, które uważasz za sukces, i przeanalizuj rolę każdego talentu.

Streszczenie

Kim są goście i jakie mają talenty

Teresa: Prowadzę multiagencję ubezpieczeniową i skupiam się na rodzinach przedsiębiorców. Działam zdalnie, nie mam biura, więc nie jestem klasyczną agentką, z jaką kojarzy się ten zawód. Moją misją jest to, żeby ludzie mieli swojego człowieka, do którego przychodzą załatwić sprawy. Moje TOP 5 to Elastyczność, Bliskość, Aktywator, Zbieranie i Ukierunkowanie na piątym miejscu.

Rafał: Pracuję jako senior trade manager w firmie zajmującej się generowaniem leadów. Też całkowicie zdalnie i tylko na rynku amerykańskim. Prywatnie jestem mężem i ojcem dwóch córek, mamy też psa i kota. Moje TOP 5 to Maksymalista, Zbieranie, Uczenie się, Poważanie i – tak jak u Teresy – Ukierunkowanie na piątym.

Dominik: Macie więc dwa wspólne talenty w TOP 5 – Zbieranie i Ukierunkowanie. A Teresa ma Poważanie na szóstym miejscu.

Jak Ukierunkowanie pomaga w pracy i w życiu

Dominik: W jaki sposób talent Ukierunkowanie wam pomaga? Teresa, jak go widzisz w swojej pracy?

Teresa: Przygotowując się do odcinka, porównałam ten talent sprzed sześciu lat, kiedy odkryłam talenty, z tym, jaki jest teraz. Widzę ogromny postęp. Ukierunkowanie bardzo pomaga mi podejmować decyzje. Łączy się z tym, że wiem, kim jestem, czego chcę i do czego dążę. Wyznaczam cele i idę do nich krok po kroku.

Mam Aktywatora, więc chciałabym robić bardzo dużo rzeczy. Ukierunkowanie trzyma mnie w ryzach. Kiedy chcę wskoczyć w nowy projekt, robi krok w tył: chwila, zastanów się. Kiedyś tak nie było – po prostu wskakiwałam w nowe rzeczy, a Elastyczność jeszcze to wzmacniała. Dziś Ukierunkowanie jest moim hamulcem.

W pracy wiem, z kim chcę pracować i czego chcę od tych ludzi. Wiem, co jest dla nich ważne i w jakim kierunku chcę iść z rozmową. Nie chodzi o to, żeby ktoś przyszedł, załatwić temat i następny. Mam inną wizję.

Dominik: To ciekawe z dwóch powodów. Po pierwsze, Ukierunkowanie jest w domenie wykonywania, a pierwsze, co powiedziałaś, to że pomaga ci podejmować decyzje – czyli coś z myślenia strategicznego. Domena talentu mówi, gdzie jest motywacja i łatwość działania, a nie do czego talent służy. Po drugie, masz Elastyczność na pierwszym miejscu, a ona jest dokładnie o tym, czego – jak mówisz – nie robisz: łatwo się przełączać i zmieniać kierunek.

Teresa: Dalej to robię, ale ze świadomością, której kiedyś nie miałam. Łatwo ratuję sytuacje, kiedy coś się sypie, i łatwo reaguję, gdy klient mówi: super, ale jednak chcę czegoś innego. Ale Ukierunkowanie stało się fundamentem dla całej reszty. Pozostałe talenty są przydatne, ale jak za bardzo sobie pofolguję, nie będzie dobrze.

Rafał: U mnie ten talent przejawia się we wszystkich obszarach. Zanim zacznę działać, muszę mieć określony cel. Od najprostszych rzeczy – wyjście do restauracji na urodziny: mamy cel, planujemy kiedy i jak. Przez większe, jak remont domu, gdzie trzeba określić, na czym nam zależy i co wchodzi w zakres. Po duże projekty w pracy. Cel jest punktem startowym.

Jak wybrać, na czym się skupić?

Dominik: Ja mam Ukierunkowanie nisko, więc zawsze ciekawi mnie wybór. Zwykle jest mnóstwo ścieżek i projektów do wyboru. Teoretycznie osobie z Ukierunkowaniem trudno przełączyć się na coś nowego, zanim nie skończy poprzedniego, więc ciężar decyzji jest większy niż na przykład u kogoś z talentem Organizator. Rafał, skąd wiesz, że coś jest ważniejsze i temu dasz uwagę?

Rafał: Organizatora mam na szóstym miejscu, więc on mi tu pewnie pomaga. Ale gdy dzieje się za dużo albo jesteśmy w pracy w fazie eksploracji – kiedy nie ma jeszcze jasnych celów – to nie jest dla mnie komfortowa sytuacja. Szukam wtedy punktu zaczepienia. Maksymalista i Poważanie mówią mi: wybierz z tego wszystkiego to, co da największy wpływ. A potem wchodzi Ukierunkowanie: mamy to, skupiamy się i lecimy.

Teresa: U mnie nie ma tak, że dopóki nie zamknę jednego projektu, nie wskoczę w następny. Otwartych projektów mam całą masę. Kluczem jest decyzja, który z nich jest ważny w tym momencie. Używam dwóch technik. Pierwsza to bloki czasowe: projekty domowe – urodziny, wycieczka, sprawy z przedszkola – grupuję w jedną rzecz i mówię sobie: masz godzinę, popchnij, ile dasz radę. Druga to macierz Eisenhowera: ważne i pilne.

Ale bywa, że po prostu zmęczę się projektem i wskakuję w coś innego. Albo mam dzień z mniejszą energią, więc nie dzwonię do klientów, tylko robię rzeczy na zapleczu. Wybieram wtedy nie na podstawie tego, co pilne, tylko jak się czuję i co dziś mogę popchnąć.

Dominik: Czyli u ciebie Ukierunkowanie działa w blokach czasowych i obszarach. To nie jest jeden najważniejszy kierunek, tylko umiejętność wybrania: w tym czasie i w tej okoliczności najważniejsze jest X.

Teresa: Tak. W szerszym kontekście – teraz bardziej jestem mamą niż przedsiębiorczynią. Ciągnę oba wózki, ale jeśli mam wybrać, wybieram bycie mamą, tym bardziej że niebawem będziemy mieli trzecie dziecko. Na tej podstawie odrzucam wiele rzeczy, czasem naprawdę super, w które z radością bym weszła. Patrzę, jaki wpływ będą miały na mnie i na rodzinę. To nadrzędny kierunek. Warto rozdzielić big picture i codzienność: mieć szerszą wizję, iść z nią na co dzień, ale się nie zamykać.

Rafał: Też nie mam komfortu jednej rzeczy, przy której nic innego mnie nie obchodzi. Muszę łączyć różne konteksty. Mówiłem raczej o sytuacji, w której cele nie są jeszcze sprecyzowane. Wtedy Maksymalista i Poważanie pomagają mi zidentyfikować, co jest ważne, a Ukierunkowanie wchodzi później: mam cel, skupiam się na nim i buduję wokół niego.

Wewnętrzny głos czy zewnętrzne zobowiązanie?

Dominik: U mnie to, co wam daje Ukierunkowanie, przychodzi raczej z Odpowiedzialności – zobowiązałem się komuś, mam termin, to mnie trzyma w ryzach. Czy u was to bardziej wewnętrzny głos: muszę to domknąć, zanim się przełączę?

Teresa: Zdecydowanie bardziej wewnętrzny. Są momenty, kiedy zewnętrzne parcie jest potrzebne, bo czasem chwiejemy się w swoich talentach albo one próbują nami zawładnąć. Ale co do zasady to jest wewnętrzne.

Rafał: U mnie to połączenie. Jeśli się przed kimś zobowiążę, to dodatkowo mnie motywuje.

Kiedy Ukierunkowanie przeszkadza

Rafał: Gdy jestem zbyt skupiony na celu, cierpią inne obszary, na przykład relacje. Jeśli ktoś mi przeszkodzi, kiedy jestem mocno wciągnięty, nie zawsze wychodzi to dobrze relacyjnie. Dostaję też feedback od bliskich, że jestem tak skupiony, że nie widać u mnie radości – mam coś do zrobienia i to robię, ale nie cieszę się tym, że mogę. Ten talent nie pozwala mi czasem cieszyć się drogą. I druga rzecz: w fazie eksploracji czuję się zagubiony i muszę posiłkować się innymi talentami.

Teresa: Widzę podobieństwo i myślę, że to też Maksymalista, którego mam niżej, chyba na ósmym miejscu. Czasem aż za bardzo chcę coś skończyć. Wchodzę w wir projektu i relacje na tym cierpią. Bywa, że mam za dużo otwartych projektów, to męczy głowę i chcę wypchnąć jak najwięcej. Wtedy brakuje czasu na odpoczynek. Wiem, że zdrowie i ruch są ważne, ale na dany moment nie są na szczycie priorytetów. To się odkłada, zbiera i w końcu wybucha.

Jest jeszcze jedna rzecz. Kiedyś, gdy widziałam ciekawy kurs albo szkolenie, od razu myślałam: na pewno mi się przyda, kupię. Wiem już, że to było niedojrzałe Zbieranie. Teraz wchodzi Ukierunkowanie i pyta: po co ci to? Naprawdę będziesz mieć czas, żeby to przerobić? To taki drugi umysł, który podważa moją pierwszą decyzję. Chciałabym na przykład pojechać na konferencję i poznać kogoś, kogo obserwuję, a Ukierunkowanie mówi: on nie ma prelekcji, od innych nic nowego się nie dowiesz, jeszcze pół dnia jazdy. Czasem chodzę z tym trzy dni struta.

Dominik: Niektórzy bardzo chcieliby mieć ten drugi mózg, który pyta: czy na pewno tego potrzebujesz? Ale rozumiem, skąd ta trudność.

Bezpieczniki, czyli jak renegocjować kierunek

Dominik: Jakie macie bezpieczniki, które pozwalają przenegocjować pierwsze ustalenia? Ludzie, techniki, narzędzia, które pomagają wyjść z tunelowego widzenia celu?

Teresa: To coś, nad czym cały czas pracuję, bo z Aktywatorem i Elastycznością niełatwo nie podejmować decyzji pochopnie. Pomaga mi świadomość siebie. Mniej więcej raz w miesiącu daję sobie chwilę, żeby spojrzeć z lotu ptaka: gdzie jestem, czy dana współpraca mi służy. Pozwalam sobie też testować: miesiąc, dwa potestujemy i zobaczymy, czy zostajemy, czy odpuszczamy.

Dużo bazuję na intuicji i rozwijam uważność. Nauczyłam się zadawać sobie pytania i wcześniej zauważać, że jakiś kierunek mi nie pasuje – na przykład nie chce mi się do czegoś siadać albo chciałabym to zdelegować. Wtedy pytam siebie: co ci nie pasuje, dlaczego? Pomaga technika pięciu „dlaczego”. Kiedy czułam przesyt, brałam czystą kartkę i wypisywałam wszystko, za co odpowiadam w domu i w pracy. Co mogę zdelegować, z czego zrezygnować. Jako przedsiębiorczyni patrzę też na pieniądze: jeśli coś pochłania dużo czasu i nie przynosi efektów, nie ma sensu w to brnąć.

Rafał: U mnie to nie jest najmocniejszy obszar. Maksymalista mówi mi, że w tym czasie mogę jeszcze zająć się tym i tamtym. Nie mam też dobrze zbudowanej asertywności, choć nad tym pracuję. Inspiracją jest dla mnie książka Esencjalista.

Dominik: Byłem ciekawy, czy dziś padnie.

Rafał: Musiała paść! Pracuję nad tym z moim Maksymalistą: nie chodzi o ilość, tylko o zidentyfikowanie tego jednego ważnego zadania. Maksymalista, Poważanie i Ukierunkowanie razem pozwalają mi wybrać kilka istotnych rzeczy i się na nich skupić.

Dominik: Pytam o to, bo często pracuję z osobami z Ukierunkowaniem. To duże narzędzie, ale i obciążenie. Moją metaforą jest aplikacja Freedom, która blokuje wybrane strony. Ma tryb Locked – w czasie sesji nie mogę jej wyłączyć, nie mogę nawet zabić procesu. Czasem te ograniczenia mi służą. Ale gdy potrzebuję szybko wejść na zablokowaną stronę, a nie mam bezpiecznika, jest frustrująco. Wyobrażam sobie, że z Ukierunkowaniem jest podobnie. I to łączy się z poprzednim pytaniem: im bardziej świadomie wybieracie obszar skupienia, tym rzadziej potrzebujecie się przełączać.

Ukierunkowanie w relacjach z innymi

Dominik: Czy ktoś prosi was o pomoc w skupieniu? Jak ten talent widać w relacjach i wspólnych projektach?

Rafał: Na spotkaniach w firmie jest wręcz oczekiwanie, żeby ktoś podsumował: co wynosimy, z czym wychodzimy, kto co robi. Naturalnie wchodzę w tę rolę, żeby każdy miał jasność.

Teresa: Klienci często chcą oddać mi nie tyle decyzję, co drogę do niej. Przychodzą z tematem: chcę się ubezpieczyć na życie, zajmij się tym. Staję się partnerem w decyzji i tą osobą, która puka: chciałeś iść w tę stronę, nie wiesz jak, ale ja wiem. Tak samo przy Czerwonej Teczce – ludzie coś słyszeli, ale potrzebują kogoś, kto podejdzie po ludzku, zapyta, sprawdzi kontekst. Lepiej niż ChatGPT.

Dominik: Jestem twoim klientem i korzystam z tego, że gdy o czymś zapominam, ty przypominasz – do skutku. Czasem jest mi głupio.

Teresa: Takie jest moje zadanie i nikogo nie piętnuję. Każdy żyje w pośpiechu, więc przeniesienie odpowiedzialności na kogoś ułatwia życie – jak podział z mężem, kto w danym tygodniu odprowadza dziecko do przedszkola. Jeśli ktoś ma mi odesłać dokument z podpisem i tego nie zrobi, będę się przypominać do skutku. To ja pilnuję procesu i kierunku. Pamiętam z twoich kursów, że dwa talenty mogą się uzupełniać – jeśli nie masz jednego, inny może częściowo przejąć jego funkcję.

Dominik: Talenty nie mówią, co możemy robić, tylko jak to robimy. Do tego samego miejsca można dojść różnymi drogami.

Jak przebić się przez skupienie osoby z Ukierunkowaniem?

Dominik: Rafał, mówiłeś o wyzwaniu relacyjnym. Jak bliscy mogą wybić cię z sesji skupienia, jeśli tego potrzebują?

Rafał: Mam tego świadomość i proszę rodzinę o feedback. Gdy pracuję w zamkniętym pokoju, wiedzą, żeby nie przeszkadzać, ale w sytuacji awaryjnej oczywiście jestem dostępny. Większy problem jest taki, że po pracy wciąż mi w głowie buzuje. Zamykam komputer, mam swój rytuał na koniec dnia, ale nie zawsze to wychodzi. Córki mówią: tato, chyba nie do końca słuchasz, jeszcze jesteś w pracy. Taka otwarta informacja sprowadza mnie na ziemię.

Dominik: Słuchałem niedawno odcinka u Cala Newporta o znaczeniu tranzycji. Kiedyś mieliśmy ją naturalnie – droga z biura do domu. Teraz jej nie mamy. U mnie wpływają na to inne talenty. Mam wysoko Dyscyplinę, więc procedury mi pomagają. Ustaliliśmy z żoną, że gdy pracuję w salonie, żona i synowie mogą mi przeszkadzać w dowolnym momencie. Gdy pracuję w gabinecie, proszę o wiadomość na WhatsAppie, czy mogą przeszkodzić. Z poziomu Intelektu przerwanie jest dla mnie bardzo drogie – mam załadowane w głowie dziesięć artykułów, trzy otwarte dokumenty i powrót kosztuje mnie mnóstwo energii.

Teresa: Do mnie w ogóle trzeba się dobijać, bo większość czasu mam telefon w trybie „nie przeszkadzać”. Może się wydawać dziwne, że agentka nie jest cały czas pod telefonem, ale gdybym była dostępna dla wszystkich, nie mogłabym pracować. Ustaliłam granice: dobić się mogą mąż i dzieci. Dzieci są małe, więc po prostu otwierają drzwi – i ustaliliśmy, że mogą wejść w każdej chwili, jeśli potrzebują się przytulić albo mama musi coś rozjemczo załatwić.

Kiedy córka jest w przedszkolu, a młodsze dziecko pod opieką babci, mam czas na pracę najbardziej głęboką. Po każdym bloku zerkam na telefon i nasłuchuję, czy wszystko w porządku – robię punkty kontrolne, żeby dać innym uwagę. Wyjście z pracy to jedna z trudniejszych rzeczy. Gdy idę po córkę pieszo, w czasie 25-minutowego spaceru dużo ze mnie schodzi. Nagrywam notatkę albo coś zapisuję. Kiedy nie mogę iść, przynajmniej robię listę: zapisuję postępy i co dalej, bo przełączam się między dwoma projektami – praca i dom. Fizycznie zamykam laptopa, ale głowa potrzebuje więcej czasu. Elastyczność pozwala mi adaptować się do dnia. Jeśli dziecko jest chore za ścianą, nie będę na siłę cisnęła pracy głębokiej.

Rafał: Mnie pomaga przynajmniej 30-minutowy bieg po pracy. Wracam z inną głową. A jeśli tylko zamknę komputer, pójdę na górę i od razu wchodzą rozmowy o tym i tamtym, jestem rozbity. Nie przełączyłem się z jednego kontekstu, a już wchodzę w drugi.

Dominik: To ważne z poziomu znajomości siebie i higieny bycia z innymi. Warto wprost powiedzieć: to nie dlatego, że jestem nieuprzejmy, tylko potrzebuję wyjść z jednego miejsca, żeby być w pełni w nowym. Ludzie, gdy rozumieją, z czego to wynika, łatwiej dają przestrzeń. I podbijam to, co powiedziałaś, Teresa: przerwy w skupieniu można planować. Wtedy nie jest tak, że nie można się do ciebie dobić – są z góry określone okna, dopasowane do rytmu domowników czy zespołu. Jeśli ktoś wie, że znikam na półtorej godziny, a potem mam dla niego czas, to przestaje być trudne.

Teresa: To jest w naszej głowie – lęk przed tym, co ktoś powie, że nie mógł się dodzwonić. Ale jesteśmy dorośli i potrafimy się komunikować. Na spotkaniu z klientem mój telefon leży daleko. Jestem jeden na jeden. Tak samo u lekarza. Dlaczego miałabym się przejmować, że mam czas jeden na jeden ze sobą i z firmą? To moja decyzja i moje granice. Nauczyłam klientów, że jak nie odbieram, mają napisać SMS, WhatsApp albo maila. Telefon zajmuje więcej czasu niż odpisanie, a jak coś jest naprawdę pilne, to widzę i zaczynam od tej osoby.

Jak dojrzewa talent Ukierunkowanie?

Dominik: Pokazujecie, że macie ten talent świadomy i rozwinięty. Jak wyglądał proces jego dojrzewania? Jakie aktywności, podejścia, wiedza?

Teresa: Kluczowe było to, że zaraz po teście talentów zaczęłam twój kurs. Dałam sobie czas, żeby siedzieć nad talentami, uczyć się ich i je uznawać, co na początku nie było proste. Pamiętam, jak przeczytałam twoje karty talentów, gdzie opisujesz, jak talenty korelują z innymi. Przy każdym z moich TOP 5 wychodziło, że Ukierunkowanie jest talentem wspierającym. Pomyślałam: o matko, mam je na piątym miejscu i ono wspiera wszystkie cztery pozostałe.

To dało mi kopniaka, żeby się na nim skupić, bo jak nad nim popracuję, cała reszta się ułoży. Gdy ogarnęłam Ukierunkowanie, zaczęłam trzymać w ryzach Elastyczność i Aktywatora. Oczywiście są momenty zmęczenia, kiedy nie podejmujemy racjonalnych decyzji. Ale co do zasady ten talent pozwala mi iść przez życie tak, jak chcę. Po kursie przyszła uważność. Były też książki: Praca głęboka Cala Newporta, Esencjalista, a ostatnio Etyka biznesu Kena Blancharda. Ta ostatnia pokazała mi, że mogę działać w zgodzie z własnymi wartościami, że to, jak myślę, może się różnić od innych i to jest w porządku. Nie porównywać się, nie dorównywać. Zaakceptować siebie takim, jakim się jest.

Dominik: To kojarzy mi się z książką Jedna rzecz i jej pytaniem fokusującym: jaka jest jedna rzecz, po której zrobieniu wszystkie inne będą łatwiejsze lub niepotrzebne? Ty zadałaś pytanie: jaki jest jeden talent, którego przepracowanie sprawi, że praca z innymi będzie łatwiejsza? U ciebie to Ukierunkowanie. Inwestujesz w nie i od razu inwestujesz we wszystkie pozostałe.

Rafał: Podpisuję się pod tym, co mówiła Teresa – materiały na Intencjonalnie i karty talentów. Wspomnę też o narzędziu, które niedawno udostępniłeś: diagnozie dojrzałości talentów. Zrobiłem ją przed nagraniem i Ukierunkowanie wyszło mi jako drugi najbardziej dojrzały talent, po Zbieraniu.

Do tego kilka taktyk. Ustalam z przełożonymi i współpracownikami, co dokładnie jest celem końcowym – i czasem, jak poznamy, że go osiągnęliśmy. Na koniec spotkań podsumowuję, co ustaliliśmy i jaki jest następny krok. Gdy coś mnie przytłacza, dzielę to na mniejsze elementy. Pracuję nad wyborem tego, na czym się nie skupię, bo za dużo wchodzi i to nie służy mojej energii. A obszar, który chcę rozwinąć, to pełna obecność dla bliskich. Nawet gdy planuję wszystkie ważne obszary życia, niektóre dominują i nie pozwalają realizować reszty.

Czy Ukierunkowanie działa w projektach bez końca?

Dominik: Mówiłeś o Ukierunkowaniu w kontekście rzeczy do osiągnięcia i zakończenia. Czy może ono obsługiwać projekty bez końca, jak relacje z rodziną? Trudno powiedzieć: relację mam zrobioną, przełączam się na coś innego.

Rafał: Pracuję z YearCompass – ustalam, co jest ważne na cały rok, dzielę to na kwartały i na obszary życia. Nie powiedziałbym, że Ukierunkowanie wymaga czegoś do odhaczenia. To mogą być rzeczy, które chcemy stale rozwijać. Mieści się tu remont domu – choć jak wiadomo, remont nigdy się nie kończy – ale też relacje, nad którymi ciągle chcemy pracować.

Camino jako cel, który wszystko uporządkował

Dominik: Czy jest coś o Ukierunkowaniu, o co nie zapytałem, a co warto powiedzieć?

Rafał: Mam historię. Po mniej więcej 20 latach pracy potrzebowałem przerwy, żeby przemyśleć, co jest dla mnie ważne i jak spożytkować energię. Ale nie miałem jeszcze jasnego celu. Kilka lat wcześniej żona podsunęła mi książkę Hapego Kerkelinga o jego drodze do Santiago. Przeczytałem ją z zaciekawieniem i odłożyłem na półkę. Kiedy szukałem celu, wróciła do mnie: aha, już wiem. Moim celem jest przejście 800 kilometrów Camino Francés, drogą opisaną w tej książce.

Kiedy miałem cel, wszystko poszło. Ustalenia z żoną – bo to około pięciu tygodni, więc żona musiała zająć się dziećmi i domem – przygotowanie, zakup sprzętu, planowanie. To moja historia, w której Ukierunkowanie bardzo wybrzmiało.

Nie musisz robić wszystkiego. Ćwiczenie „trzy sukcesy”

Teresa: Nawiążę do tego, że Rafał dzieli rok na kwartały i rozpisuje cele. Chcę powiedzieć, że tak nie trzeba. W dynamice talentów jednym coś pomaga, a innym zupełnie nie. Nie bierzcie wszystkiego, co tu mówimy – wybierzcie jedną rzecz i z nią idźcie. Ja rozpisuję cele, a po miesiącu zapominam, żeby do nich zerkać. U mnie kierunki idą swoim tempem: czasem jest jeden projekt na tapecie, czasem pięć. Czasem to długofalowe rzeczy bez terminu, jak relacje w rodzinie. Bardziej niż o celach mówiłabym o wizji życia, misji i filozofii tego, kim jestem i kim chcę być.

Mam też zadanie dla słuchaczy, z moich notatek z pracy z talentami: trzy sukcesy. Wypisz trzy sytuacje, które uważasz za sukces – u mnie to były projekty – i spójrz na nie z perspektywy różnych talentów. Ja wypisałam je pięć lat temu i drobiazgowo rozpisałam: tu Elastyczność, tu Bliskość, tu Ukierunkowanie. To pokazało mi dynamikę talentów, to, jak się zmienia, który talent w danym projekcie był wiodący, a który przeszkadzał. Od tego warto zacząć: spojrzeć na swój projekt i zobaczyć, jak działam w praktyce i nad czym chcę popracować.

Dominik: To taki bright spot w praktyce, podejście z książki Pstryk.

Polecane książki i gdzie znaleźć gości

Teresa: Polecam cienką książeczkę Etyka biznesu Kennetha Blancharda, znanego z Jednominutowego menedżera, i Normana Vincenta Peale’a. Można ją przeczytać w godzinę albo przez kilka dni, zastanawiając się nad treścią. Pod kątem Ukierunkowania pokaże inną perspektywę – i przedsiębiorcom, i pracownikom. Znajdziecie mnie na LinkedInie jako Teresa Wojaczek. Obsługuję go sama, bez automatyzacji i AI.

Rafał: Polecam książkę, którą jeszcze czytam: Pracować inaczej Frederica Laloux. Opisuje historię organizacji z punktu widzenia rozwoju ludzkiej świadomości i nowy model, w którym nie ma znanych nam hierarchii, spisanych strategii i celów ilościowych. Ale jest jasno określony cel, z którym wszyscy się identyfikują i wiedzą, jak do niego wnosić wkład. W takich organizacjach ludzie mogą zdjąć maski i być sobą w pracy. Mnie też najłatwiej znaleźć na LinkedInie – zaglądam tam od czasu do czasu, ale wiadomość do mnie dotrze.

Dominik: Dziękuję za energię. Spotkaliśmy się wieczorem – też pokazując, że mieliśmy na to fokus i znaleźliśmy czas, który pasował każdemu z nas. Dzięki wam lepiej rozumiem ten talent i mam nadzieję, że lepiej będę pracował z ludźmi, którzy go mają.

FAQ

Czym jest talent Ukierunkowanie (Focus) w CliftonStrengths?

Ukierunkowanie (Focus) to talent z domeny wykonywania w teście CliftonStrengths Gallupa. Osoby z Ukierunkowaniem wysoko potrzebują jasnego celu, zanim zaczną działać, potrafią wybrać, co jest najważniejsze, i trzymać się tego kierunku, odrzucając rzeczy, które od niego odciągają.

Jak Ukierunkowanie pomaga w podejmowaniu decyzji?

Ukierunkowanie pomaga w decyzjach, bo daje wewnętrzny kompas: osoba z tym talentem wie, do czego dąży, więc łatwiej ocenia, czy nowy projekt, kurs albo współpraca przybliża ją do celu. Teresa Wojaczek opisuje Ukierunkowanie jako „drugi umysł”, który pyta: po co ci to i czy naprawdę tego potrzebujesz?

Jakie są słabe strony talentu Ukierunkowanie?

Słabą stroną talentu Ukierunkowanie jest tunelowe widzenie celu. Osoby z wysokim Ukierunkowaniem mogą zaniedbywać relacje, odpoczynek i zdrowie, trudniej cieszą się samą drogą i czują się zagubione w fazie eksploracji, gdy cel nie jest jeszcze jasny.

Jak osoba z Ukierunkowaniem może przełączyć się z pracy na życie prywatne?

Osobie z Ukierunkowaniem pomaga świadoma tranzycja między pracą a domem: spacer, 30-minutowy bieg, notatka głosowa albo lista zapisująca postępy i kolejne kroki. Pomaga też wprost powiedzieć bliskim, że potrzebuje się chwilę na zmianę kontekstu, i planować przerwy w skupieniu z wyprzedzeniem.

Jak rozwijać talent Ukierunkowanie?

Talent Ukierunkowanie rozwija się przez regularny przegląd celów z lotu ptaka (np. raz w miesiącu), testowanie kierunków przez określony czas, technikę pięciu „dlaczego”, podsumowywanie spotkań, dzielenie dużych zadań na mniejsze i świadome wybieranie, na czym się nie skupiać. Pomocne są książki Esencjalista, Praca głęboka i Jedna rzecz.

Czy Ukierunkowanie działa tylko przy projektach z wyraźnym końcem?

Nie. Ukierunkowanie może dotyczyć także celów bez daty zakończenia, takich jak relacje z rodziną, wizja życia czy misja. Rafał Dragunajtis planuje cele roczne z YearCompass i obejmuje nimi zarówno projekty do odhaczenia, jak i obszary, które chce stale rozwijać.

Poznaj również

Intencjonalnie.pl Poznaj społeczność ludzi, którzy chcą żyć w zgodzie ze sobą. Skorzystaj ze wsparcia w świadomym, mądrym i produktywnym działaniu. Bierz udział w wyzwaniach, live’ach i minikursach. Dziel się swoimi przemyśleniami i inspiruj innymi osobami.

You might be interested in …

Subskrybuj
Powiadom o
guest

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

0 Komentarze
Najnowsze
Najstarsze Najwięcej głosów