Podcast

Podcast: Play in new window | Download | Embed

Zapisz się: Spotify | RSS

Karolina Latos wraca pięć odcinków po naszej ostatniej rozmowie i znowu przynosi konkrety. Punkt wyjścia tym razem jest komentarz od słuchacza: „Zostałem liderem ponad 3 lata temu. Nikt mi nie powiedział, co mam robić. Teraz już chyba wiem, ale nie wiem, co z tego jest dobre, a co nie.” To zdanie uruchomiło rozmowę o tym, skąd lider w organizacji może czerpać informację zwrotną – od zespołu, od współliderów, od wyników, a nawet od siebie samego. Karolina przygotowała własną listę pytań do takiego „check pulsu” i dzieli się nią krok po kroku. Rozmawiamy też o tubie liderskiej – pojęciu z książki Adama Galinsky’ego Inspire – i o tym, jak bardzo każdy grymas, żart czy emotka (albo jej brak) jest wzmacniany, gdy stoi za nimi osoba z pozycją lidera. Wyszło z tego dużo anegdot i jeszcze więcej praktycznych wskazówek. Zapraszam do słuchania.

Podcast: Play in new window | Download | Embed

Zapisz się: Spotify | RSS

Pracuję średnio 38 godzin tygodniowo. Wiem to, bo mierzę. I pamiętam czas, kiedy marzyłem o czterogodzinnym tygodniu pracy – zachłyśnięty książką Tima Ferrissa, wyobrażałem sobie, że mniej pracy to lepsze życie. Nie doszedłem do tych czterech godzin. I wcale tego nie żałuję. Bo w pewnym momencie zadałem sobie proste pytanie: gdybym wygrał 10 milionów złotych – co bym zmienił? I okazało się, że większość rzeczy, które robię, nadal chciałbym robić. Co oznacza, że problem nie leżał w ilości pracy, tylko w tym, jak o niej myślałem. I o tym jest ten odcinek – o zmianie opowieści, którą sobie snujemy na temat pracy. O różnicy między „muszę tam jechać” a „wybieram tam jechać”. O granicach między służącą zmianą perspektywy a racjonalizacją. I o tym, że sposób, w jaki o czymś myślimy, zmienia to, jak to przeżywamy – od biegania, przez warsztaty, po całe życie zawodowe. Zapraszam do słuchania.

Podcast: Play in new window | Download | Embed

Zapisz się: Spotify | RSS

Piotrek Nabielec wraca do podcastu po raz trzeci. Wcześniej rozmawialiśmy o talencie Rozwijanie innych i o Pracy Głębokiej – ta druga rozmowa wywołała sporo komentarzy i próśb o więcej. No i proszę.Tym razem zaczepką był komentarz pod postem na LinkedInie o produktywności i sztucznej inteligencji. Wywiązała się dyskusja, z której wyłoniło się pytanie, które mnie nie puszcza: czy AI faktycznie pomaga nam być produktywnymi, czy raczej daje nam maszynę do robienia jeszcze więcej – bez hamulców? Piotrek, który prowadzi Productivity by Heart i od lat pomaga ludziom budować zdrowe nawyki organizacji czasu, miał na ten temat swoje zdanie. I nie zawsze się zgadzaliśmy – co jest w tej rozmowie najlepsze.Gadaliśmy o czterech poziomach produktywności, o strategii jako czymś zupełnie innym niż plan, o efekcie placebo, o tożsamości, która nas trzyma w miejscu, o tym, czego naprawdę potrzebują ludzie w firmach i dlaczego umiejętność zwolnienia to skill, który nam umiera. Dużo praktycznych rzeczy, dużo osobistych refleksji – z obu stron. Zapraszam do słuchania.

Podcast: Play in new window | Download | Embed

Zapisz się: Spotify | RSS

Rok 1986. Dwudziestoparoletnia dziennikarka radiowa z Elbląga dostaje od systemu paszport – prowokację, na którą nikt nie spodziewał się, że odpowie. Wsiada na prom do Finlandii. Bilet w jedną stronę. Zostawia za sobą mamę, brata, chłopaka, przyjaciół, język, zawód – wszystko, co znane. Kiedy Ewa Danela Burdon opowiedziała mi tę historię rok temu w Oslo, wiedziałem, że muszę ją zaprosić do podcastu. Potem przeczytałem jej książkę Stąd i stamtąd i dostałem coś innego, niż się spodziewałem. Spodziewałem się opowieści historyczno-społecznej. Dostałem opowieść o człowieku. O tym, jak się buduje siebie od nowa, kiedy wszystko, co cię definiowało, zostaje po drugiej stronie granicy. O drodze od bohatera do zera – i z powrotem. Ta rozmowa jest o odwadze, która bywa samotna. O tacie-robotniku, który nocami słuchał Radia Wolna Europa i nauczył córkę, że bycie sobą to najwspanialszy rodzaj wolności. O przebaczaniu, które albo jest, albo go nie ma. I o tym, że nie warto zarzucać tamtej wersji siebie czegokolwiek – bo byliśmy takimi, jakimi mogliśmy być. Posłuchajcie. Ta historia zostaje w głowie.