Blog

Podcast: Play in new window | Download | Embed

Zapisz się: Spotify | RSS

Organizacyjna analiza transakcyjna to zestaw modeli psychologicznych, które pomagają liderom i osobom wspierającym zespoły zrozumieć, co dzieje się między ludźmi w zespole – i zobaczyć, jakie mają opcje działania. W tym odcinku rozmawiam o tym z Krystyną Abraham-Walasiak, autorką książki Prowadząc zespół. Organizacyjna analiza transakcyjna w praktyce. Przyznam się od razu: analiza transakcyjna kojarzyła mi się z jednym modelem. Rodzic, Dorosły, Dziecko. I to raczej w kontekście relacji jeden na jeden, a nie pracy z zespołem. Krysię znam od lat, współpracowałem z jej organizacją i wiem, że ma bardzo praktyczne podejście. Byłem ciekaw, jak ugryzła ten temat. Rozmawiamy o tym, w jakich sytuacjach analiza transakcyjna pomaga zespołom, a kiedy nie warto z nią wchodzić. Rozbieramy jeden model na konkretnym, świeżym przykładzie z pracy z zespołem. Jest też o pisaniu książki z 40 osobami testującymi i o tym, jak talenty Krysi pomagały – i przeszkadzały – w tym procesie. Słuchaj z myślą o swoim zespole. Zastanów się, gdzie te narzędzia przydałyby się u Ciebie.

Podcast: Play in new window | Download | Embed

Zapisz się: Spotify | RSS

Kilka lat temu zadałem synowi proste pytanie: po czym właściwie poznajesz, że komuś ufasz? Miał wtedy 19 lat. Myślałem, że to rozmowa na chwilę. Rozmawialiśmy kilkadziesiąt minut, a do tamtych ustaleń wracaliśmy jeszcze przez lata. To pytanie zostało ze mną. Zacząłem szukać wątku zaufania w książkach, w notatkach w Obsydianie, w materiałach, które pochłaniam. Zauważyłem, że na warsztatach — talentowych, o komunikacji, o budowaniu zespołu — zaufanie wraca jako temat, którego nie da się ominąć. Bez niego nie ma współpracy, feedbacku, sprzedaży, wspólnoty. Nie ma nawet pieniędzy — bo pieniądz działa dlatego, że wszyscy ufamy, że symboliczny przedmiot reprezentuje wartość. W tym odcinku dzielę się tym, co dla mnie okazało się najbardziej użyteczne: modelem trzech filarów zaufania. To narzędzie, które pozwala rozbić „chmurkowy”, nieuchwytny koncept zaufania na trzy konkretne obszary — i z każdym z nich świadomie popracować. Mówię o tym z poziomu własnych doświadczeń i lektur, więc bierz wszystko z odpowiednią ostrożnością i sprawdzaj, jak działa u Ciebie. To odcinek solo. Zanim go włączysz, zadaj sobie w tle to samo pytanie, które ja zadałem synowi: po czym poznajesz, że komuś ufasz?

Podcast: Play in new window | Download | Embed

Zapisz się: Spotify | RSS

W tym odcinku podsumowuję 10 lat prowadzenia podcastu: co dało mi podcastowanie, czego żałuję, które trzy rozmowy uważam za najważniejsze i na co przez dekadę zmieniłem zdanie. To odcinek solo, bez gościa — osobiste podsumowanie i kilka słów o tym, co dalej. Pierwsze trzy odcinki nagrałem hurtowo i wypuściłem na początku września 2016 roku. Mówi się, że 10 lat mija jak jeden dzień. U mnie wcale tak nie było. Czasami czas pędził tak, że nie można się było obejrzeć, a czasami ciągnął się jak guma i ciężko było doczekać zmiany. Dlatego ten tytuł — bo to postrzeganie czasu było u mnie bardzo różne. Zastanawiałem się, co zrobić na dziesięciolecie. Przewijały mi się standardowe pomysły: statystyki, podsumowania. Wybrałem coś innego — kilka krótkich list. Zacznę od tego, co dało mi podcastowanie. Potem opowiem o największych żalach — nie rozczarowaniach, raczej o rzeczach, które zrobiłbym dziś inaczej. Później o trzech najważniejszych rozmowach. Na końcu o tym, na co zmieniłem zdanie przez te 10 lat, i o planach na przyszłość. Jeżeli słuchasz od dawna albo trafiłeś tu niedawno — zapraszam. To dobry moment, żeby zatrzymać się i zadać sobie pytanie: co u Ciebie zmieniło się przez ostatnią dekadę?