Blog

Zawsze myślałem, że jestem niekreatywny. Nie pamiętam zbyt wiele sprzed dwunastego, trzynastego roku życia, więc może „zawsze” to za dużo powiedziane. Ale późna podstawówka i to, co przyszło potem – tak, wtedy byłem tego naprawdę pewny. Osoby wokół mnie uczyły się grać, śpiewać, tańczyły. A ja byłem tym, który się dobrze uczy. Nie tym kreatywnym. Kreatywność kojarzyła mi się wtedy z malowaniem, z instrumentem, z nagrywaniem – z czymś wyraźnie artystycznym. Skoro nic z tych rzeczy nie robiłem, sprawa była dla mnie oczywista: nie mam jej. Proste równanie, które nosiłem w sobie przez lata. Dopiero niedawno zobaczyłem, jak bardzo się myliłem.

Wyobraź sobie taką sytuację. Jedziesz na wakacje w dwie pary — Ty ze swoją partnerką lub swoim partnerem i do tego zaprzyjaźniona para. Masz plan: chcesz czasami odłączyć się od grupy, wziąć aparat i pochodzić samemu po okolicy. Może jesteś introwertykiem, może po prostu to Twoje hobby, a może z zupełnie innego powodu potrzebujesz trochę czasu w pojedynkę. I teraz wyobraź sobie dwa scenariusze. W pierwszym masz tę potrzebę, ale nic o niej nie mówisz. Zakładasz, że jakoś to będzie — że w ciągu dnia po prostu wymkniesz się na te swoje spacery i nikt nie zrobi z tego problemu. W drugim rozmawiasz o tym wcześniej. Jeszcze przed wyjazdem mówisz partnerce, partnerowi i znajomym: „Słuchajcie, czasami będę chciał wyjść sam z aparatem, potrzebuję trochę czasu dla siebie. Będzie mnóstwo czasu razem, ale chciałbym mieć też trochę osobno”. W którym scenariuszu będzie mniej napięć? W którym mniej kwasów?

Czy chleb piecze się długo? To zależy, jak spojrzysz. Ten sam bochenek to dla mnie trzydzieści minut, a dla kogoś innego trzydzieści godzin.